แว่นฟ้าวาไรตี้

ตอนที่ 1
การเดินทางที่แสนพิเศษ
กับคนบ้าที่มาจากไหนก็ไม่รู้!?!
************************************************

 

"เป็นอีกครั้งแล้วสินะ
ที่ฉันได้มีโอกาสเตรียมตัวเดินทางไปยังกรุงเทพฯ อีกครั้ง"

ประโยคที่ผุดจากความคิดของฉันดังขึ้น ในขณะที่ฉันนั่งฟังอยู่ระหว่างการเรียนการสอนของอาจารย์ และเวลาเดียวกันที่อาจารย์ผู้สอนก็มีโครงการที่จะชวนนักศึกษาชั้นปีที่ 3 (หนึ่งในนั้น คือ ตัวผมเองด้วย) เดินทางหาประสบการณ์ในสายวิชาชีพนิเทศศาสตร์ ในกรุงเทพมหานคร

 

ที่นั่น มันเป็นมหานครที่เต็มไปด้วยสังคมที่ดำรงชีวิตอยู่กับการแข่งขัน

เท่าที่ฉันรู้... ชีวิตของคนกรุงมีเวลาที่รีบเร่ง และแข่งขันกับเวลาเป็นอย่างมาก เพราะพวกเขาต้องตื่นตั้งแต่ตี 3 - ตี 5 ทุกวัน หลังจากนั้นก็จะมีรถราที่แน่นขนัดตาในช่วงเช้าตรู่ จนถึงช่วงสายๆ และอีกอย่าง ฉันได้เห็นวิถีชีวิตคนกรุงที่เดินผ่านไป ผ่านมาอย่างรีบร้อน และไม่สนใจอะไร เพราะเขามีจุดมุ่งหมายที่เดียว นั่นก็คือ การได้เข้าสถานที่ทำงาน หรือที่เรียนให้ตรงเวลา

 

ไม่ว่าทุกคนจะดำรงในสัมมาชีพไหนๆ ก็ต้องเร่งรีบกันไปหมด...............เฮ้อ!

 

 

แต่สำหรับฉัน.... "มันนานเท่าไหร่ แล้วที่ฉันไม่ได้มาที่นั่น ตั้งแต่หันหลังจากมหานครแห่งนี้ ตอนที่ฉันยังเด็ก
ซึ่งมันนานเกินที่ฉันจะไม่ทันได้เห็นอนาคต รวมทั้งความเจริญก้่าวหน้าของมัน.....

 

และในฐานะคนต่างบ้านต่างเมืองแล้วนั้น

 

มันเป็นโอกาสอันดีอีกครั้งที่จะเสริมสร้างประสบการณ์ในการเรียนรู้ถึงชีวิตการทำงานของคนวิชาชีพสายนิเทศฯ ในเมืองใหญ่เมืองนี้

 

 

 

 

 

โอ้ มันช่างวิเศษจริงๆ

 

 

 

 

 

หลังจากคืนวันที่ 29 พ.ย. นี้เป็นต้นไป เสื้อผ้า รองเท้า สัมภาระส่วนตัวเก็บใส่ในกระเป๋าอย่างเพรียบพร้อมแล้ว ก็จะเป็นช่วงเวลาของเช้าวันใหม่ที่จะได้ออกเดินทางจากอุบลราชธานีไปสู่กรุงเืทพมหานครจริงๆ เสียที

 

 

 

 

แต่เรื่องราวมันไม่ใช่การเดินทางที่ธรรมดาๆ ยังมีเรื่องที่ฮาๆ จนกลายเป็นเรื่องเล่าสนุกๆ ระหว่างเดินทางกันอยู่

 

เมื่อวันที่ 30 พ.ย. หลังจากที่เพื่อนๆ ทุกคนรออาจารย์กันจนถึงเวลา  7 โมงกว่า พวกเราก็ถือเอาฤกษ์ ขอพรจากศาลที่ตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัย เพื่อคุ้มครองให้ปลอดภัยตลอดการเดินทาง ทุกอย่างเสร็จสรรพ หมดแล้ว ก็เตรียมตัวขนกระเป๋าของเพื่อนๆ เข้ารถของมหาวิทยาลัยกันได้



ฉันก็นั่งรถมหาลัย นั่งพร้อมกับเพื่อนๆ และก็คุณแม่ของอาจารย์ก็มาด้วย ท่านก็นั่งอยู่ด้านหน้าผม

 

แต่วันนั้น มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาด้วย ในวันแรกที่จะเดินทาง

 

ฉันเห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง แกมาจากไหนไม่รู้ หิ้วกระเป๋าเล็ก เดินเข้ามาในรถอย่างหน้าตาเฉย ทันทีที่ได้พบแก ผมคิดว่า แกจะเป็นญาติของอาจารย์หรือเปล่า เพราะอาจารย์มากับคุณแม่ของอาจารย์ด้วย

 

ผมก็เลยสละที่นั่งให้แก เพื่อนๆ ที่อยู่ข้างหลังผม ก็สงสัย แล้วถามว่า "คนนั้นเป็นใครเหรอ?"

ไอ้ผมก็ตอบกลับไปว่า "เอ่อ....น่าจะเป็นญาติของอาจารย์เอ๋มั้ง?....ไม่แน่ใจ" แต่เพื่อนๆ ที่นั่งข้างหลังกับผม ก็ไม่ทันได้เอะใจอะไร

 

 

แต่ที่ี่ผม สังเกตแก แกจะไม่ค่อยได้พูดอะไร เพราะทันทีที่แกนั่งแล้ว แกก็เหม่อลอยอยู่อย่างนั้น

 

พอเหมาะกับช่วงที่อาจารย์ขึ้นรถ และเดินทางอยู่นั้น อาจารย์ก็คุยทักทายกับนักศึกษาอยู่ อาจารย์เห็นผมกับหญิงกลางคนที่นั่งมาด้วย อาจารย์ก็เอะใจทันที ถามผมว่า

 

 

 "อ้าว นั่นใครกันน่ะ เิ้ติ้ล?"

 

 

ผมตอบไปว่า "ผมไม่รู้ว่าใคร?"

 

 

อาจารย์ก็หัวเราะดังๆ "อ้าว นี่ใช่ญาติเติ้ลป่าวเนี่ย?" เพื่อนๆ ก็หัวเราะกันยกใหญ่ ผมตกใจมาก และตอบกลับไปว่า "ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ ผมไม่รู้จักเลยครับ ไม่รู้แกมาได้ยังไง?"

 

 

หลังจากนั้น อาจารย์ก็็ได้เชิญหญิงวัยกลางคนที่สติไม่สมประกอบออกจากรถลงไป ผมเองก็เดาไว้ตั้งแต่ที่ผมสังเกตแล้วล่ะ ว่ามันมาได้ไง เดินอย่างหน้าตาเฉยทีเดียวเชียว ซึ่งตั้งแต่วันนั้น ก็ยังเป็นเรื่องที่สนุกปากกันในช่วงของการเดินทางวันนั้นทันที

 

 

............ว่า หญิงวัยกลางคนที่มีสติไม่สมประกอบ นั่นคือ "ป้าของเติ้ล!!!!!" เฮ้อ!?!~

 

To Be Continued >>>>>>>>>>

 

 

 

 

 

 

ภาพอันนี้ ไม่ใช่ใคร ผมเองครับ ^___^
เจ้าของบล็อก vanfa141.exteen.com